BİR KIZIN DRAMI

[Amisos]

BİR KIZIN DRAMI bu olay, Marmara üniversitesi İngiliz dili ve
Edebiyatı
Bölümü'nü 1993   yılında bitiren Dilek   isimli bir kızın  başından
geçmiş
gerçek bir hikayedir!!

Söyle anlatılıyor),

  (dilegin soyadı  verilmemiş)

        Dilek bir gün okuldan çıkmış, durakta   minibüs bekliyormuş.
Yalnız  korkunç  yağmur yağıyormuş
bu  arada, kızın önüne bir araba  yanaşmış. İyi giyimli, temiz 
yüzlü bir   genç,
"Yanlış  anlamayın n'olur.  Ben  de yakın zamana  kadar öğrenciydim.
   Islanmayın, gelin ben sizi uygun  bi  yere kadar bırakayım"
demiş.

Dilek, başta biraz  tereddüt etmiş ama çocuğun iyi niyetine inanmış
ve arabaya binmiş. Yolda sohbet filan etmişler. Hoşlanmışlar
birbirlerinden.
Çocuk, "lütfen izin  verin sizi evinize
bırakayım. Bakın yağmur da iyice hızlandı" demiş,

Dilek kabul etmiş tabii. Sohbet iyice koyulaşmış.
Kızın evine gelmişler, bu arada telefon  değiş tokuşu yapmayı da
ihmal etmemişler.

Dilek çok etkilenmiş çocuktan. O hafta her telefon çaldığında yüreği
hop etmiş, "Ay benimki mi arıyor?" diye telefona koşmuş. Ama arayan
olmamış
maalesef.
Dilek yüzünü kızartıp çocuğu aramaya karar vermiş, "Belki numaramı
kaybetmiştir, n'olucak ki ben arasam" deyip kandırmış kendini.
Telefonu ağlamaklı bi kadın sesi açmış. Meğer teyze, bizim çocuğun
annesiymiş ve hıçkıra hıçkıra, oğlunun trafik
kazasında öldüğünü söylemiş. Anlattıklarından Dilek anlamış ki,
çocuk onu bıraktıktan 5 dakika sonra yapmış kazayı.
"Keşke eve bırakmasaydı. Benim bunun sorumlusu" diyerek hemen
kendini suçlamaya başlamış.
Suçluluk  duygusundan kurtulmak için teyzeden adresi almış, "En
azından başsağlığına gideyim bari" diye düşünmüş.
Ziyaret ağlamaklı ve de yaşlı geçmis.

Ayrılma vakti geldiğinde iyice havaya giren kız, "Bana oğlunuzdan bi
hatıra verir misiniz?
Onu gerçekten çok sevmiştim" demiş. Bunun üzerine anne içeriye 
gitmiş, döndüğünde elinde çocuğun kaza günü üzerinde olan gömlek
varmış. Üstelik de hala kanlar içindeymiş gömlek.  Dilek çok kötü
olmuş,  gömleğin niye saklandığı! ve niye ona verildiği
anlamsızlığına rağmen
yine de kadını  kıramayıp almış kanlı gömleği.
Ama eve gelir gelmez ilk işi gömleği  yıkayıp ütülemek olmuş. Bütün
gece gömleğe baka baka, ağlamış.

Sürekli de, "Onu ben öldürdüm, onu ben öldürdüm" diye
tekrar ediyormuş kendi kendine.
Artık ağlamaktan bitap düştüğünde gömleği yastığının altına koymuş
ve yatmış.
Sabah uyandığında kendini daha iyi hissediyormuş. ama yastığı
kaldırdığında bir de görmüş ki gömlek yine kanlar içinde. İnanamamış
bu duruma. "Herhalde dün o kafayla iyi yıkayamadım" diyerek yeniden
yıkamış gömleği. Ama ertesi sabah da hiç bi değişiklik yokmuş
gömlekte, yine kanlar içindeymiş. Bunun üzerine Dilek girdiği ruhsal
çöküntünün de etkisiyle bir medyuma gitmeye karar vermiş. Çünkü
başına gelen olayı mantıksal olarak bir türlü açıklayamıyormuş.
Çevresinden edindiği bilgiyle medyum Rizayi bulup olayı başından
sonuna anlatmış.
Medyum uzun uzun dualar okuduktan sonra Dileke gömleği neyle
yıkadığını sormuş. Dilek de tam iki kez deterjanla yıkadığını, ilk
başta gömleğin temizlendiğini fakat sabah tekrar
kanlar içinde olduğunu ağlayarak  anlatmış. Bunu duyan Medyum
Rizanin gözleri faltaşı gibi açılmış ve ellerini Dileğin kafasına
dokundurarak sorunun çözümünü
söylemiş :
"A benim kızım, hiç normal deterjanla kan lekesi çıkar mı?
Hem renkli hem de renksiz çamaşırlarında
OMO kullanmalısın!"

ohhhhh olsunnnn sizeee,
o kadar okudunuz.
Ben de okudum, siz de çekin eziyetini