Gönderen Konu: gerçekler:) (Okunma sayısı 485 defa)

selva eçim · « : Ekim 19, 2010, 16:15:14 ÖS »

Bekle beni. seni benden ayıran ne varsa hepsini yok etmeye yemin ettim.
sözümü tutarım bilirsin. şimdi senden uzağım diye kesme ümidini sakın.
bu aşk bizim yazgımız. ne kadar zor olursa olsun. hangi engel çıkarsa çıksın bu aşk yaşanacak mutlaka.
o gitti artık diyenlere inanma bedenim yanında olmasada yüreğim sende.
ruhum sende. kapa gözlerini ve düşün beni.
hisset yüreğimi. elbet bitecek bu ayrılık günleri. bekle beni…
senden uzakta olmak kolay mı sanıyorsun?
kolaymı dayanmak buna? hiç kimselere söyleyemediğim derdim içimi öyle
acıtıyor ki. özlem besliyorum habire.
biliyormusun seni özlemek bazen korkunç bir sancı oluyor.
bu sancıyla uyumak mümkün değil.
evin içinde volta atarak karşılıyorum
sabahı.
aklımda sen aklımda kavuşma anımız.
o büyük an.
bekle beni
yüreğimi elime alıp geleceğim kapına. beni gülerek karşılayacaksın.
hani dedim ya seni özlemek korkunç bir sancı diye, bir tek gülüşünü hatırladığım da zayıflıyor o sancı. beni hayatta bir aşkın birde gülüşün tutuyor. sen güldükçe bu ayaz günlerin yerini
bahar bahçe alıyor. ah sevgilim kalbim sadece senin için atıyor.
bekle beni… gelmez diyenlere inat geleceğim mutlaka.
beni gören herkes şaşıracak sen hariç .
çünkü bekliyor olacaksın beni.
çünkü inandın bana çümkü benim gibi
senide hiç birşey vazgeçiremedi
bu aşktan.
sahi hatırlıyormusun ilk göz göze geldiğimiz anı? ikimizinde insanlara güvenimizin hiç olmadığı bir zamandı
yaralanmış yüreklerimizi iyileştirecek ilaç gibi sarıldık birbirimize.
bilseydik bu kadar zor olacağını yinede yaşarmıydık bu aşkı?
yine böyle delice bir tutkuyla bağlanırmıydık birbirimize?
bence evet söyleselerdi bize sizi tahmin bile edemeyeceğiniz kadar zor günler bekliyor deselerdi yinede dinlemezdik
aşk gelmişti kapımıza bir kez. reddetme şansımız yoktu
aşkın reddetilmeyeceğini bilecek kadar büyümüştük ikimizde bekle beni…
inan bana hiç kimseyi bu kadar çok istemedim ben
evet başka aşklarda yer buldu yüreğimde
ama hiç biri senin gibi değildi
gelip talan ettiler kalbimi sonrada
derin yaralar açıp gittiler.
ben inandım sana
bunca zaman sonra ilk kez kalbimde
yara açmayacak birini bulduğuma inandım
gitmedim ben
zorunlu bir ayrılık bizimkisi.
elbet bitecek ve bittiğinde
sevgilim
beklediğine değecek…

Şaşırma bu çok soğuk bir gerçek aldattım seni...Kimdi senin yerine koyduğum,kiminle paylaştım tenimi,kimi öptüm,kimi okşadım,kulağıma aşk sözcüklerini fısıldayan kimdi?Hatırlamıyorum...Ama aldattım seni,bunu çok iyi biliyorum. En az yokluğun kadar acı bu.Kendimle bir hesaplaşmaydı benimkisi.Seni sensiz yaşarken sıcak bir elin dokunuşu iyi gelir diye düşündüm.Hani hastasındır ve bulabildiğin ilk ilacı yutarsın ya,bu da öyle bir şey işte...Yüreğimdeki acıyı iyi edecekti,öyle sandım.Özlem bitecek hayata dönecektim,bunun için dokundum bir başkasına... Belki de senin gözlerine benziyordu gözleri...Yoksa adı mı seninkini andırıyordu?Belki sesi hiç yabancı gelmedi.Ya da içki kadehini dudaklarına götürüşünü benzettim sana.Oturup saatlerce ne konuştuk peki?Seni mi anlattım ona?İçimde kapanmasından ümidi kestiğim yaranın,yokluğunda nasıl büyüdüğünü mü yoksa? Aldattım,hatırlayabildiğim tek şey bu.Hayır sarhoş değildim.İçki bir süredir etki etmiyor bana.Saatlerce içsem bile devrilen sadece kadehler oluyor,ben yine ayaktayım.Oysa istiyorum kendimden geçene kadar,boğulana kadar içmeyi.Olmuyor işte.Bu yüzden farkındaydım herşeyin. Bunu bu kadar kolay söyleyebildiğime şaşırıyorum aslında.Yüreğime hiç kimsenin girmesine izin vermezken bedenimi başkasının ellerine nasıl teslim ettim,anlamıyorum.Neresi olduğunu bilmediğim bir yerde,bir daha asla göremeyeceğim bir yatak odasında,adını bile şimdi hatırlamadığım biriyle uyandım işte.Yanımda gecenin yorgunluğuyla uyuyan o beden sana ait değil ve bu bile yeteri kadar acı verici. Şimdi kalkacağım bu yataktan ve yine sensizliğe doğru yürüyeceğim.Aldatan adamlardan biriyim ben de artık.Dışarıdaki herkes kadar kirliyim.Ne garip...Bir suçluluk duygusu hissetmeliyim ama yok...Kimbilir,beni sensiz günlerde yaşamaya mahkum ettiğin için seni suçluyorumdur belki de...Kendi suçluluğumu örtmek için bulduğum bir kaçış noktası belki.Dışarıya çıkınca geceye dair hiçbir şeyin önemi kalmayacak.Hiçbir şey olmamış gibi davranacağım biliyorum.Biraz azalsaydın,biraz unutsaydım seni daha da suçlu hissedebilirdim kendimi.Ama aynı noktadasın ve ben seni yaşamaya devam ediyorum.Yine de bil,aldattım seni...Hepsi bu...